Op ontdekking in de Julische Alpen

De Alpen waaieren met een imposante oostelijke tentakel uit naar Slovenië, de poort naar de Balkan. Na onze tocht in de Kamnische Alpen, reizen we door naar de Julische Alpen voor een 8-daagse ontdekkingstocht met veel kronkels en omwegen. Op het menu: heel wat bergtoppen, enkele pittige via ferrata’s, een kudde steenbokken en enkele verdwaalde gemzen. Ook de Triglav mag niet ontbreken, al was dat zeker niet het hoogtepunt van de reis.

Dag 1: Tičarjev Dom (Vršič-pas) > Bivak na Kotovem Sedlu via Mala Mojstrovka en Dom v Tamarju
Afstand: 10,6km, stijgen: 1638m, dalen: 1282m (+ door het mislopen nog een extra paar kilometer en onnodige hoogtemeters)

Een stevige wind heerst al enkele dagen in de bergen en is niet van plan om te gaan liggen. Het doet de gevoelstemperatuur weinig goeds. De regenjas wordt aangetrokken, ook al gaat het bergop. Een zwak zonnetje verlicht de kalkstenen bergen en accentueert de groene valleien diep onder ons. De Triglav zelf zit in de wolken. Het weer kan werkelijk alle kanten uit.

Op weg naar
Op weg naar de Mala Mojstrovka

Het pad waaiert uit over een stenige kale bergflank. Er is geen markering en onze wandelkaart geeft te weinig detail. Steenmannetjes leiden ons weg van de geplande route. Het besef komt veel te laat, als we al enkele bergtoppen verder op de kam staan. Behoedzaam gaat het terug naar de Mala Mojstrovka waar een echte wandelstroom op gang is gekomen.

Terug op de juiste weg.
Terug op de juiste weg.

Tegen de looprichting in dalen we in af langs de Hanzova Pot. Onze tegenliggers kijken bedenkelijk dat we de via ferrata afdalen. Het lijkt een beetje kamikaze in zo’n steile bergflank maar de route blijkt goed beveiligd en nergens echt moeilijk. Imponerend is het wel. We genieten met volle teugen van de kleurrijke figuren onder ons die als miertjes de rotsflank omhoog klauteren.

Klettersteig
Klettersteig Hanzova Pot

Via een duidelijk pad dalen we verder af richting de Dom v Tamarju. De grote berghut ligt temidden de bossen in een U-vormig dal, door gletsjers uitgesleten. Eventjes wordt het wat moeilijker bij de Tamarski slapovi, waar een rivier heel wat puin heeft meegesleurd.

D
Het einde van de Tamar vallei

Bij de hut besluiten we om, ondanks het feit dat we achter op schema zijn, toch door te stoten naar de onbemande Bivak na Kotovem Sedlu. Het is vier uur in de namiddag en bij onze medewandelaars zit de etappe er al op. We eten en drinken nog een cola om de nodige energie op te doen, maar we beseffen maar al te goed dat de volgende twee uur wandelen grotendeels op karakter zullen zijn. De benen zijn al wat vermoeid en de rugzakken worden bovendien nog eens elk met 4 liter verzwaard, aangezien er geen bron of riviertje is nabij de bivakhut.

Alle wegen leiden naar de Jalovec.
Alle wegen leiden naar de Jalovec.

Traag en gestaag stappen we omhoog. Een gems trekt plots onze aandacht als hij temidden de stenige vallei opduikt,  de rest van de troep graast verder tegen de flank aan. Het parcours wordt steeds steiler en opgelucht bereiken we de hut. Er is niemand te bekennen en we zijn dankbaar om in deze onherbergzame omgeving en ruwe weerscondities een dak boven ons hoofd te hebben. In dit blokkenterrein is het ondoenbaar te bivakkeren. Met ontzag kijken we uit naar de Jalovec, de bergreus die we hopen morgen te kunnen beklimmen als de weergoden het toelaten.

Dag 2: Bivak na Kotovem Sedlu > Tičarjev Dom (Vršič-pas) via Jalovec en Zavetišče pod Spičkom
Afstand: 10km, stijgen: 1044m, dalen: 1388m

Op de Kotova Sedlo worden we bijna uit onze sokken geblazen. De harde wind doet ons twijfelen maar gelukkig loopt de via ferrata aan de windluwe zijde van de Jalovec naar boven. We hebben al snel door dat dit een klettersteig van een ander kaliber is. Bij wijlen is het al eens luchtig.

So it begins.
So it begins.

Terwijl we behoedzaam omhoog klimmen, komen vanuit het niets twee trailrunners met ultralichte bepakking naar beneden huppelen. We staan erbij en kijken ernaar. Het is even slikken als we een hard sneeuwveld in een ontzettend steile couloir moeten kruisen. Hier zijn de twee duidelijk niet gepasseerd. Ivo zoekt de beste route, hakt enkele treden en glijdt dan beheerst op de poep een stukje naar beneden om terug op rots te stuiten. Ik moet al mijn moed bijeen rapen om in zijn spoor te volgen.

Op de bergtop staan we tussen rotsblokken vol rijm te blinken van trots. Met voldoening kijken we uit over de omgeving waarboven nog steeds een dreigend grijs wolkendek hangt. Het is te koud om lang te talmen; we schrijven onze namen in het topboek en dalen aan de andere kant af.

Jalovec
De Jalovec gaan we nooit vergeten.

Bergaf is de route een pak eenvoudiger, al hangen er her en der wel kabels. In Zavetišče pod Spičkom, een mond vol voor een kleine berghut, eten we een stuk ovenverse appeltaart alvorens de terugweg aan te vatten richting de Vršič-pas. Een panoramapad slingert langs de groene valleiflank. Telkens als we denken dat we er ongeveer zijn, duikt alweer een bergrug op. Op het eind wordt ons nog een klimmetje voorgeschoteld vooraleer we in de Ticarjev Dom terug binnenstappen. Uitgehongerd gaan we een bord spaghetti te lijf.

Vallei van de
Vallei van de Soča

Dag 3: Tičarjev Dom (Vršič-pas) > Pogačnikov Dom via Prisank en Sedlo Planja
Afstand: 10km, stijgen: 1714m, dalen: 1301m

Het weer blijft stabiel…grijs en winderig. Onze toppenhonger is nog altijd niet gestild, en deze keer staat de Prisank te wachten. De aanloop gaat via een rustig zigzagpad langs de zuidelijke flank omhoog. Aan de Prednje okno kijken we in een ontzagwekkende diepte. Vanaf nu wordt de route wat technischer en doen we de klimhelm en handschoentjes aan. Onze medewandelaars hebben allemaal een klein rugzakje bij maar we staan er niet bij stil.

Op weg naar de Prisank
Op weg naar de Prisank

Na de bergtop worstelen we ons terug in onze zitgordel; voor de één of andere reden werken die beenlussen nooit goed mee. Het gaat vrij vlot omlaag tot we opeens boven een loodrechte wand naar beneden zitten te gapen. Eventjes verstand op nul en voorzichtig afdalen. Onze rugzak werkt op zo’n passages niet echt mee, zeker als het zoeken is naar goede treden en grepen. Lang duurt het niet maar op 10m kan er veel gebeuren.

Vlak na de Zaknje okno is de volgende luchtige passage. Een groep Britten keert hier terug op hun stappen. Nadat we de immense spelonk zijn ingedaald en terug uitgeklommen, staat alweer een steile passage te wachten. De stalen voettreden zijn wat kromgebogen, en dat komt het vertrouwen niet echt ten goede. Ik begin stilaan te twijfelen of de keuze voor deze route wel zo’n goed idee was.

Als we denken dat we het ergste gehad hebben en terug op de begane grond zijn, halen we de lunch boven. Maar het dessertje moet nog komen, een laatste kabelafdaling aan een zadel genaamd Škbrina waar de wind doorheen jaagt, en dat zonder beveiliging. Les nr. 1: doe pas je uitrusting uit als je 100% zeker weet het niet meer nodig te hebben. Een steenbok staat ons gade te slaan bovenop een rots en huppelt verder alsof het niets is. We hebben het begrepen.

De inspanning van vandaag is voelbaar in ons lijf en hoofd. Het beste is er af maar we zijn er nog niet. Het is nog 350m klimmen naar de Sedlo Planja, en aangezien het nog wat op en neer gaat, lopen de hoogtemeters alsmaar op. De aarde wordt okerkleurig door het ijzergehalte. Een laatste sneeuwveld en we zijn op de pas. Pogačnikov dom ligt beneden op ons te wachten.

De wandelstokken worden terug boven gehaald en mogen al even snel weer opgeborgen worden. Af en toe duikt onverwacht nog eens een kabelpassage op. In de berghut heerst een gezellige drukte. Na een wasje en plasje voelen we ons meteen wat frisser. Na het avondeten genieten we buiten op het terras nog wat na. Het uitzicht over de meanderende Soča tussen steile bergflanken is een pareltje.

Dag 4: Pogačnikov Dom > Koča na Doliču via Bovški Gamsovec en Pod steno + lus langs Kanjavec
Etappe: afstand: 9km, stijgen: 1354m, dalen: 1225m
Extra top: 3,5km, stijgen: 416m, dalen: 416m

Na 3 stevige etappes hebben we geen grootse plannen vandaag. Terwijl enkele andere gasten van de hut vandaag al een poging wagen van de Triglav, houden wij de top voor morgen, al is het vandaag eindelijk stralend weer. Vanop de Bovški Gamsovec kijken we uit over de kalkstenen mastodont die zoveel toeristen trekt.

Op de top van de
Op de top van de Bovški Gamsovec

Een troep mannetjessteenbokken ligt te zonnen in een frisgroene weide. Ik benader ze op kousenvoeten om enkele foto’s te nemen. Zo dichtbij hebben we ze in dat aantal nog nooit gezien.

Op de Luknja-pas nemen we een ruime pauze. Tijd zat. Zigzaggend slingert het pad naar beneden om daarna weer de hoogte in te gaan richting de Koča na Doliču. We slaan een praatje met een gezin dat vlakbij bij ons in de buurt blijkt te wonen.

Op het terras van de berghut is het wennen aan de drukte. De meeste wandelaars zijn klaarblijkelijk in de nabije omgeving van de Triglav actief. De nationaliteiten lopen sterk uiteen. Ook Amerikanen en Australiërs vinden de weg naar hier. Wat een verschil met de minder bekende gebieden en hoekjes van dit massief waar je vooral Slovenen tegenkomt.

Uitzicht vanop de
Uitzicht vanop de Kanjavec

In de hut krijgen we droogjes de boodschap dat de slaapruimtes pas vanaf 17u open gaan. Met nog een 3tal uur te gaan, vullen we de tijd op met een klimmetje naar de Kanjavec. We reduceren de rugzak tot het minimum: een regenjas, EHBO-set, water en wat eten. Dat loopt alvast een pak vlotter. Op de top hebben we vooral oog voor de Jalovec waar we ons hart toch wel wat verloren hebben.

Via een lus wandelen we terug naar de hut waar intussen de inschrijvingen zijn begonnen. De sfeer blijft koeltjes, ook bij het opdienen van het avondeten. Wat beteuterd kijken we naar ons bord goulash met twee kleine blokjes vlees in een zee van saus. Het staat vast, we blijven hier maar één in plaats van twee nachten slapen.

Koča na Doliču

Dag 5: Koča na Doliču > Dom Valentina Staniča via Triglav en Rž + heen/terug naar Cmir
Etappe: afstand: 6,1km, stijgen: 721m, dalen: 570m
Extra top: 4km, stijgen: 240m, dalen: 240m

Ontbijten kan zoals overal in de Sloveense berghutten vanaf 6u en dus maken we van de gelegenheid gebruik om vroeg te starten. De Triglav is nu eenmaal populair en we willen voor de grootste drukte boven zijn. De aanloop gaat gestaag omhoog tot de start van de Zavarovana Plezalna Pot, ideaal om de benen wat doen opwarmen. De klettersteig aan de zuidwestkant van de berg is kort en krachtig. Vrij snel winnen we aan hoogte. Sommige wandelaars zijn nu al terug aan het afdalen.

Wolken drijven langs de oostzijde van de Triglav binnen. De top blaakt af ten toe in de zon en verdwijnt daarna in de mist. De Aljazev Stolp staat als symbool te pronken.

De Aljazev
De Aljazev Stolp

Westwaarts dalen we af via de meest gebruikelijke klimroute. Het is een ware processie naar boven, en de charme is ver te zoeken. Wandelaars van allerlei pluimages wagen zich aan de Triglav, de ene al wat meer ervaren en beter uitgerust dan de andere. Het is geen makkelijk pad maar de kabels zijn rijkelijk aanwezig.

Langs de meest gebruikte route
Langs de meest gebruikte route naar Triglavski dom

We lopen de Triglavski dom, de mastodontische berghut aan de voet van de klim, straal voorbij en lopen verder over de kam onderlangs een berg genaamd Rž. Het uitzicht is op dit pad minstens even boeiend als daarboven. Sneeuwvelden zijn nog rijkelijk op het plateau onder ons aanwezig.

De
Dom Valentina Staniča ligt op de rand van een hoogplateau.

In de Dom Valentina Staniča blijkt er nog plaats genoeg voor ons tweetjes. Na een warme lunch, pakken we een dagrugzak om nog een topje mee te pikken. Op weg naar de Cmir zijn we helemaal alleen. Talloze edelweiss bloeien langs het pad. Op het eind zijn er nog enkele steile via ferrata-passages.

Dag 6: Dom Valentina Staniča > Velska Dolina (bivak) via Ržki podi en Vodnikov Dom + heen/terug Rjavina
Afstand etappe: 6,1km, stijgen: 173m, dalen: 723m
Extra top: afstand: 3,7km, stijgen: 491m, dalen: 491m

Er staat een korte dagetappe op het programma, dus vangen we de dag aan met jawel, alweer een beklimming. Enkele huttenslapers hadden daags voordien een poging ondernomen de top van de Rjavina te bereiken maar moesten terugkeren wegens te gevaarlijk. We zijn dus op ons hoede. De rugzak wordt op de bergpas Dovška vratca achtergelaten en onze klettersteiguitrusting aangetrokken.

Steenbokken in de mist
Steenbokken in de mist

Een steenbok wandelt een stukje met ons mee richting top. Daarna gaan we onze eigen weg. We moeten eventjes de kabel overstappen en er zit een lange loodrechte passage tussen maar niets onoverkomelijk, zeker met een lichte rugzak.

Boven op de top is het heerlijk vertoeven. Een heerlijk zonnetje, een vleugje wind, een fantastisch uitzicht en vooral, één en al rust. En dat op een boogscheut van de meest populaire bergtop van Slovenië.

De rugzak wordt terug aangegespt en we vervolgen onze weg richting de Vodnikov Dom. Na een traversée door een grote puinhelling, vleien we ons op het eerste beste grasplekje neer voor een siësta. Ook dit is bergwandelen.

Platte rust
Platte rust

Nabij de Konsjko Sedlo komen we terug op drukkere paden. Op het terras van de Vodnikov Dom eten we ajdovi žganci, een Sloveense specialiteit. Dit is boekweit die eerst geroosterd en daarna gekookt werd, met daarbovenop kaantjes, gefrituurde stukjes varkensvet. Stevige kost maar lekker en energierijk.

Op het terras wordt het besluit genomen om vanavond te bivakkeren. We tanken het nodige water bij en dalen verder af in de Velska Dolina. Koeien liggen in het groene gras rustig te herkauwen. Helaas is de boer nergens te bekennen om wat kaas te kopen.

Velska Dolina
Velska Dolina

Wat hogerop leggen we de rugzak opzij en gaan we afwisselend scouten voor een geschikte bivakplek die vlak en discreet is. We zitten nu namelijk in het hart van de Julische Alpen en willen liever niet betrapt worden. Wie zoekt, die vindt. Om op zekerheid te spelen, zetten we het zeil pas op na het avondeten. Net als we de slaap gaan vatten, raast een everzwijn luid brullend door de vallei omlaag. We zijn er eventjes niet goed van. De rust keert terug en als een blok vallen we in slaap.  

Dag 7: Velska Dolina (bivak) > Veliko Jezero (bivak) via Koča na Doliču, Skozi riža, Zasavska Koča en Veliko špičje
Afstand: 11,2km, stijgen: 1348m, dalen: 1248m

Als de ochtendlijke zonnestralen onze bivakplek bereiken, is alles alweer ingepakt. We zijn vroege vogels maar zeker niet de enige hier. De eerste tegenliggers duiken al op als we stijgen naar de ons reeds bekende Koča na Doliču. We lopen de berghut voorbij om wat lager de via ferrata op te pikken die langs de noordwand van de Kanjavec westwaarts loopt.

Terug naar Koca
Terug naar Koča na Doliču

Het eerste obstakel is een groot sneeuwveld aan het begin van de route. Een wandelaar volgt dankbaar in ons spoor. Een koppel komt ons tegemoet, zij durfden zonder uitrusting niet verder en keren op hun stappen terug.

Langs de
Langs de noordwand van de Kanjavec

Een smal spoor loopt schrijlings langs de bergwand met een duizelingwekkende diepte ernaast. De beveiliging is vaak ver te bespeuren maar echt moeilijk is het niet. Het is vooral hard oppassen waar je je voeten zet in het losse gesteente. Een misstap kan je je hier niet veroorloven.

Na een uurtje klimt de route steil omhoog om dan terug op een hoogplateau terecht te komen. De eerste van de zeven meren ligt onder ons. Het azuurblauwe Jezero pod Vršacem ligt temidden een gelaagd rotslandschap.

We nestelen ons op het terras van de Zasavska Koča. Als we een berghut zien, denken we maar aan één ding: eten. Van alle maaltijdsoepen is ričet onze favoriet, de maaltijdsoep met gerst, bonen en vlees. Als dessert nemen we een overheerlijk bananentaartje.

Onweerswolken duiken op aan de horizon. De twijfel slaat even toe, maar we doen toch een poging om een laatste top te veroveren: de Veliko špičje. We winnen snel hoogte maar daarna blijft het de route over de kam duren.

Op weg naar de Veliko špičje

We dalen even af en steken dan door naar de Veliko jezero. Niet zo’n bijster goed idee met de weelderige plantengroei en het karstlandschap. Na het nodige gestuntel duikt eindelijk het meer op. Hier is geen discrete bivakplek te vinden maar we wagen het erop.

Veliko jezero

Dag 8: Veliko Jezero (bivak) > Stara Fuzina  via Dvojno jezero, Štapce, Bregarjevo zavetišče en Brezno pri gamsovi glavici
Afstand: 15km, stijgen: 347m, dalen: 1647m

Na een onweerachtige nacht vangt alweer een zonnige dag aan. Geen hoge bergen meer op de programma, maar een uitloopdag naar Stara Fuzina. Aan de Koča pri Triglavskih jezerih worden de kuiten voor de laatste keer getest met de klim naar de Štapce.

Dvojno jezero
Dvojno jezero

De volgende uren stappen we over een heuvelachtig bosrijk parcours, met her en der herderhutjes. De temperatuur stijgt voelbaar en de schaduw is welkom. Bij Bregarjevo zavetišče zet de stafkaart ons op het verkeerde spoor. Ik kan het terrein en de kaart niet verzoenen, en begin al mijn eigen capaciteiten in vraag te stellen, wat als bergwandelgids behoorlijk gênant is. Achteraf zou blijken dat de kaart foutief is. In plaats van via de Pršivec te lopen waar een mooi uitzicht over het Bohinsjko Jezero te bewonderen valt, lopen we op een parallel pad meer noordwaarts.

Herdershutje
Herdershutje

Niets aan te doen. Gelukkig voor ons zijn er nabij Kosijev dom na Vogarju ook nog enkele uitzichtpunten. Ons einddoel is in zicht. Stara Fužina blijkt enkel uit boerderijen en appartementen te bestaan. Vanaf hier is alles betalend, ook de wandeling door de nabijgelegen Mostnica-kloof, en dat terwijl de grandioze natuur de voorbije 8 dagen gratis en voor niets was, los van wat zweet en pijnlijke knieën dan toch.

Ons eindpunt is in zicht, Stara Fuzina.
Ons eindpunt is in zicht, Stara Fuzina.

Conclusie

De Julische Alpen zijn veruit het bekendste wandelgebied van Slovenië en biedt heel veel mogelijkheden: zowel voor ervaren stappers als meer beginnende hikers. Het is wel stevig terrein met aanzienlijke hoogteverschillen, stenige paden en af en toe beveiligde passages. De klim naar de Triglav is goed beveiligd maar enkel geschikt voor mensen met geen of weinig hoogtevrees en een zekere tredzekerheid. Zelf liepen we niet warm van deze hoogste top, geef ons maar die weinig bekende toppen en routes rondom waar het ook midden de zomer erg rustig is.

Meer foto’s in dit fotoalbum.


PRAKTISCHE INFO

MOEILIJKHEIDSGRAAD

4schoenenOnze gelopen route in de Julische Alpen is enkel voor doorwinterde bergwandelaars geschikt, vandaar de zware quotering van niveau 4 (meer info hierover in dit bericht). Gelukkig biedt het gebied ook mogelijkheden voor wie wat minder ervaring heeft. Niettemin zijn voor veel wandelroutes, ook op en rond de Triglav, de nodige tredzekerheid vereist. Wie het niet zo begrepen heeft op afgronden en rotsige paden zal weinig kunnen doen. De route naar de Triglav is goed bekabeld maar het vergt natuurlijk enige durf om naar de top te gaan. Je mag dus niet te veel schrik hebben, anders verhoog je het risico onnodig.

Ook de 'gewone' paden zijn niet altijd even makkelijk. Dit is een erg ruw gebergte. Tredzekerheid is zeker vereist.
Ook de ‘gewone’ paden zijn niet altijd even makkelijk. Dit is een erg ruw gebergte. Tredzekerheid is zeker vereist.

REISPERIODE & SEIZOEN

We liepen deze tocht van 15 t.e.m. 22 juli 2016 en vonden her en der nog sneeuwvelden op onze weg. Dan is het zoeken wat de beste passage is. De sneeuw lag er soms hard bij. Vroeger dan juli zou ik hier zeker niet op stap gaan, augustus en september lijken de beste wandelmaanden.

BENODIGD MATERIAAL

Voor deze tocht is een klettersteiguitrusting onontbeerlijk:

  • Twee-armige klettersteigbeveiliging met musketons (let op rekbare armen en het gemak van in- en uitklikken)
  • Zitgordel
  • Helm
  • Handschoentjes zonder vingers (handig om je handen te beschermen bij ruwere kabels)
  • Lange bandschling en musketon (om ergens te rusten indien nodig)

Bij hoogtevrees is het aan te raden om een kort klim- of wandeltouw mee te nemen als je weet hoe het te gebruiken. We hebben dit zelf niet meegedaan.

Ga voor deze uitrusting zeker te rade bij een goede buitensportzaak die je over de aankoop kan adviseren. Je kan ook een klettersteigset huren in buitensportzaken. Let op met het lenen van oud materiaal van andere bergsporters dat misschien niet meer veilig is!

Als je via ferrata's wil volgen, neem dan zeker een klettersteiguitrusting mee.
Als je via ferrata’s wil volgen, neem dan zeker een klettersteiguitrusting mee.

ROUTE & BEWEGWIJZERING

De wandelroutes zijn over het algemeen goed aangeduid met witrode bollen. Op de meeste kruispunten zijn ook wegwijzers aangebracht. Als je een route volgt in de minder gebruikelijke looprichting, dan kan de bewegwijzering soms wat schaarser aangebracht zijn. Je hebt zeker een kaart nodig om de juiste richting aan te houden want er zijn diverse routes.

Bewegwijzering in de Julische Alpen
Bewegwijzering in de Julische Alpen

Als het weer echt tegenvalt of als er onweersdreiging is, is het ten stelligste afgeraden via ferrata’s te volgen. De kabels zijn perfecte geleiders. Je zoekt dus beter andere manieren op om de volgende hut te bereiken.

Hier een overzichtje van onze gelopen route, waarop ook de echte via ferrata’s zijn aangeduid (met een symbooltje van een klimmer).


KAART EN WANDELGIDS

We gebruikten de kaart van Freytag & Berndt WK141 ‘Julische Alpen’. De schaal (1:50.000) was vaak voldoende door de goede bewegwijzering ter plaatse, maar echt gedetailleerd is de kaart niet. Er staan ook enkele fouten op de kaart waardoor we één keer een andere route gelopen hebben dan vooropgesteld. Ik heb diverse kaarten bekeken en de volgende kaart lijkt me de beste: uitgeverij Sidarta ‘Triglav’ (1:25.000). Opgelet, de via ferrata’s zijn hier niet aangeduid met een symbool maar enkel met een rode stippellijn. Check dus goed de legende om de verschillende moeilijkheidsgraden van de wandelroutes te onderscheiden (volle lijn = gewoon pad, stippellijn met langere streepjes = moeilijker pad die soms al wat beveiligd kan zijn, stippellijn met bolletjes = via ferrata).

Verder had ik de gids gekocht van Cicerone ‘Trekking in Slovenia: the Slovene High Level Route’. Uiteindelijk hebben we niet de Transversala gevolgd maar een eigen route uitgestippeld waarin enkele stukken van de Transversala waren in verwerkt. De tochtbeschrijving vind ik persoonlijk wel moeilijk te interpreteren omdat je niet echt goed weet wat je moet verwachten.

BEREIKBAARHEID

Aangezien begin- en eindpunt niet met elkaar verbonden zijn, is het meest voor de hand liggend om het openbaar vervoer te gebruiken.

Heenreis:

We vlogen met Adria Airways van Brussel naar Ljubljana (€154 per persoon heen en terug). Van de luchthaven zijn er bussen naar Kranj. Vandaaruit reisden we met de bus verder naar Kransjka Gora (€6,7 pp), waar we overstapten op de bus naar de Vršič-pas (€3 pp). Voor bagage betaal je op de bussen normaal €1,3 maar dit hebben we niet moeten betalen. Busuren vind je via deze site. Elk jaar wordt ook een document opgemaakt met alle uurroosters erin: typ in google ‘timetables in the alps + jaar’ in en je vindt het via een link.

Terugreis:

We namen de bus aan het meer van Bohinj rechtstreeks naar Lubljana (€8,3 pp). Er zijn meerdere bussen per dag.

OVERNACHTEN

We hebben 2x wildgebivakkeerd, 1x in een onbemande hut overnacht, en 5x in een bemande hut geslapen. Je kan deze tocht uiteraard lopen van hut naar hut. We hebben bijna alle berghutten gereserveerd, al was het zeker niet overal even druk. In de hutten kortbij de Triglav is dat altijd aan te raden nl. Koča na Doliču, Dom Planika en Triglavski Dom. Er zijn heel wat wandelaars die deze hutten als uitvalsbasis gebruiken om de hoogste top van Slovenië te beklimmen. We hebben zelf ons planning nog wat aangepast ter plekke en gemerkt dat in de hutten verder van de top er vaak wel nog plaats over is.

Vooral de berghutten kortbij de top van de Triglav zijn erg druk. Reserveren is dan aangewezen. Nog beter is een hut kiezen die wat verder ligt, die zijn authentieker en rustiger.
Vooral de berghutten kortbij de top van de Triglav zijn erg druk. Reserveren is dan aangewezen. Nog beter is een hut kiezen die wat verder ligt, die zijn authentieker en rustiger.

Mogelijks is het in augustus en tijdens de weekends wel iets drukker. Reserveren zou ik altijd aanraden. Ik stuurde een email in het Engels en kreeg van alle hutten antwoord (soms met wat vertraging). Een overzicht van alle Sloveense berghutten vind je via deze website. Ze staan ook op de wandelkaart aangeduid.

De hutten waar wij verbleven zijn:

  • Tičarjev Dom, gelegen nabij de Vršič-pas en dus komt er een breed publiek maar nog steeds een berghut met een iets ruimere menukaart dan anders (o.a. forel met frieten!). Er zijn kamers en beperkte wasfaciliteiten (geen douche, wel lavabo’s apart voor mannen en vrouwen). Drinkwater beschikbaar (al staat er dat het niet drinkbaar is, het is het wel). E-mail: drustvo@siol.net (vermeld Tičarjev Dom in je reservatie)
  • Bivak na Kotovem Sedlu, onbemande hut voor 6p, klein maar proper en comfortabel. Er is geen bron beschikbaar dus je moet water meenemen uit het dal. Dit kan je niet reserveren. In het huttenboek zagen we dat de hut niet druk bezocht is, dus vaak zal je hier alleen zitten.
  • Pogačnikov Dom, gezellige en authentieke berghut, één van de beste en goedkoopste in het gebied, beperkte wasfaciliteiten (geen douche maar wel lavabo apart voor mannen en vrouwen). Er is drinkwater beschikbaar. E-mail: info@pdradovljica.si (vermeld Pogačnikov Dom in je reservatie)
  • Koča na Doliču, een drukke en ongezellige hut, geen aanrader want is echt een fabriekshut geworden waarin alles afgemeten word. Pas vanaf 17u kan je in de slaapruimte. Geen wasfaciliteiten (ook geen lavabo). Geen drinkwater, enkel een klein kraantje in de hal met regenwater dat we gezuiverd hebben met Micropur Forte. E-mail: na.dolicu@gmail.com
  • Dom Valentina Staniča, iets verder gelegen van de Triglav en meteen een stuk authentieker, gezellige hut en mooi gelegen hut met zicht op de bergtop, er is een lavabo buiten bij de toiletten (voor mannen en vrouwen apart) en wie dus niet te veel gêne heeft, kan zich wassen (dat hebben wij ook gedaan). Er is drinkwater beschikbaar. E-mail: dom.triglav@gmail.com of pd.jav.kor.bela@s5.net (afhankelijk van de website die je bezoekt, dus best de 2 proberen).
  • Vodnikov Dom – enkel iets gegeten – vernieuwde berghut met goede keuken en een gezellig terras, bronnetje vlakbij. E-mail: PLANINSKO-DRUSTVO-SREDNJA-VAS@SIOL.NET (vermeld Vodnikov Dom in je reservatie)
  • Zasavska Koča – enkel iets gegeten – kleine en authentieke hut met goede keuken, geen water.
De Triglavski Dom is de grootste hut van de regio.
De Triglavski Dom is de grootste hut van de regio.

Als je lid bent van een bergsportvereniging zoals de KBF of NKBV dan krijg je een aanzienlijke korting op de overnachting in een berghut. We betaalden €9 à 13 per persoon voor een overnachting in een lager (kamer met meerdere bedden), maar je kan ook voor een kleinere kamer opteren en dan betaald je enkele euro’s meer. Daarbij komt ook een toeristentaks (1,26-1,27 euro pp). Eten en drinken doe je à la carte. Een cola, bier of radler van 0,5l kost 3 à 4 euro. Een maaltijdsoep of goulash 7 à 10 euro. Een dessert (pannenkoeken, taart) kost 3 euro. Als ontbijt kan je kiezen tussen brood met confituur/honing/boter of spiegeleieren (2-3tal) met wat brood. Dat kost gemiddeld 5 euro. Thee of koffie kosten 1,5 euro. Enkel in Koča na Doliču betaalden we voor half-pension (€32 pp), elders kan je dat vaak niet.

Op het eind van de tocht sliepen we in Stara Fuzina en regelden ter plekke last minute nog een kamer met beperkte keuken. Er was al veel volzet, dus ik raad aan zeker hier te reserveren. Je betaalt wel meer als je maar voor één nacht blijft. Bij ons was dat 60 euro voor 2 personen.

BEVOORRADING

Op de route kom je geen winkels tegen, wel berghutten waar je iets kan eten en drinken. Er zijn weinig bronnen dus doe voldoende water mee van ‘s morgens vroeg. In diverse berghutten is er geen drinkwater beschikbaar, enkel regenwater. We hebben dit dan gezuiverd met Micropur Forte in plaats van duur flessenwater te kopen.

Twee typische schotels in de Sloveense bergen.
Twee typische schotels in de Sloveense bergen.
Advertenties

3 Comments

Add yours →

  1. valère de vos 21 januari 2017 — 16:34

    Fijn om dit verslag te lezen en te genieten van de mooie foto’s. Heel wat herinneringen komen terug. Ik organiseerde er 15 jaar terug diverse keren een huttentocht voor Te Voet en ging er zelf ook nog enkele extraatjes (oa Rjavina) verkennen. Voor de Jalovec moet ik zeker nog eens terug.

  2. hansdemeulenaere 2 mei 2017 — 20:47

    Met veel interesse je verslag gelezen. Voor ons (nog) niet haalbaar want de jongens zijn nog maar 7&9, maar een huttentocht zal zeker haalbaar zijn. Veel plezier gewenst met komende expedities, we zullen er ook graag over lezen!

    • Hey Hans, de Julische Alpen bieden veel mogelijkheden met eenvoudigere en pittige routes. Als je kinderen tredzeker zijn en weinig hoogtevrees hebben, is een eenvoudige via ferrata zeker doenbaar.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: